Fabry–Pérot Rezonatör Simülasyonu (FDTD): 1 Boyutlu Optik Rezonatör EğitimiFabry–Pérot Rezonatör Simülasyonu (FDTD): 1 Boyutlu Optik Rezonatör Eğitimi
1. Giriş1. Giriş
Fabry–Pérot boşluğu, optik ve fotonik alanlardaki en önemli rezonans yapılarından biridir. En basit haliyle, ışığın ileri geri yansıyarak durağan dalga rezonansları oluşturabileceği şekilde, iki yansıtıcı yüzeyle sınırlanmış bir bölgedir. Yaygın bir mekanik benzetme olarak, ??'de gösterildiği gibi titreşen bir gitar teli düşünülebilir. Tıpkı sabit bir tel üzerinde yalnızca belirli titreşim desenlerinin (müzik notaları) oluşabileceği gibi, Fabry–Pérot boşluğunun içinde de yalnızca belirli optik modlar desteklenir.Fabry–Pérot boşluğu, optik ve fotonik alanlardaki en önemli rezonans yapılarından biridir. En basit haliyle, ışığın ileri geri yansıyarak durağan dalga rezonansları oluşturabileceği şekilde, iki yansıtıcı yüzeyle sınırlanmış bir bölgedir. Yaygın bir mekanik benzetme olarak, ??'de gösterildiği gibi titreşen bir gitar teli düşünülebilir. Tıpkı sabit bir tel üzerinde yalnızca belirli titreşim desenlerinin (müzik notaları) oluşabileceği gibi, Fabry–Pérot boşluğunun içinde de yalnızca belirli optik modlar desteklenir.
Bu fikrin optik versiyonu ??'de gösterilmiştir. Işık, iki yüzey arasında tekrar tekrar yansır ve bu çoklu yansımalar birbirleriyle etkileşime girer. Gidiş-dönüş fazı doğru olduğunda, dalgalar uyumlu bir şekilde birleşir ve boşluğun içinde rezonans modu oluşur. Bu basit ilke, optik filtreler, dielektrik aynalar, interferometreler ve lazer boşlukları gibi çok çeşitli fotonik cihazların temelini oluşturur.Bu fikrin optik versiyonu ??'de gösterilmiştir. Işık, iki yüzey arasında tekrar tekrar yansır ve bu çoklu yansımalar birbirleriyle etkileşime girer. Gidiş-dönüş fazı doğru olduğunda, dalgalar uyumlu bir şekilde birleşir ve boşluğun içinde rezonans modu oluşur. Bu basit ilke, optik filtreler, dielektrik aynalar, interferometreler ve lazer boşlukları gibi çok çeşitli fotonik cihazların temelini oluşturur.
Bir Fabry–Pérot rezonatöründe, yalnızca boşluğa uygun dalga boyuna sahip optik modlar mümkündür. Normal geliş açısında bu durum, rezonans koşulu sağlandığında gerçekleşir.Bir Fabry–Pérot rezonatöründe, yalnızca boşluğa uygun dalga boyuna sahip optik modlar mümkündür. Normal geliş açısında bu durum, rezonans koşulu sağlandığında gerçekleşir.
\(2nL = m\lambda\) \(2nL = m\lambda\)
burada \(n\), boşluk bölgesinin kırılma indisi, \(L\) boşluğun uzunluğu, \(\lambda\) dalga boyu ve \(m\) ise bir tam sayı olan mod numarasıdır. Şekilde üç mod gösterilmiştir: temel mod (m = 1, açık mavi), ikinci harmonik (m = 2, mavi) ve üçüncü harmonik (m = 3, koyu mavi). Bu, boşluğun rastgele bir dalga boyu aralığı yerine, belirli bir dizi durağan dalga çözümü ürettiği anlamına gelir.burada \(n\), boşluk bölgesinin kırılma indisi, \(L\) boşluğun uzunluğu, \(\lambda\) dalga boyu ve \(m\) ise bir tam sayı olan mod numarasıdır. Şekilde üç mod gösterilmiştir: temel mod (m = 1, açık mavi), ikinci harmonik (m = 2, mavi) ve üçüncü harmonik (m = 3, koyu mavi). Bu, boşluğun rastgele bir dalga boyu aralığı yerine, belirli bir dizi durağan dalga çözümü ürettiği anlamına gelir.
Benzer şekilde, izin verilen dalga boyları şu şekilde ifade edilebilir:Benzer şekilde, izin verilen dalga boyları şu şekilde ifade edilebilir:
\(\lambda_m = \dfrac{2nL}{m}\) \(\lambda_m = \dfrac{2nL}{m}\)
Bu nedenle, daha yüksek dereceli modlar, \(m\)'in farklı tamsayı değerlerine karşılık gelir ve her biri farklı bir rezonans alan deseni oluşturur. Bu, tam olarak durağan dalga analojisiyle öngörülen davranıştır ve Fabry-Pérot boşluklarının optik rezonatörler, dalga boyu seçici elemanlar ve lazer boşlukları olarak yaygın olarak kullanılmasının nedenidir.Bu nedenle, daha yüksek dereceli modlar, \(m\)'in farklı tamsayı değerlerine karşılık gelir ve her biri farklı bir rezonans alan deseni oluşturur. Bu, tam olarak durağan dalga analojisiyle öngörülen davranıştır ve Fabry-Pérot boşluklarının optik rezonatörler, dalga boyu seçici elemanlar ve lazer boşlukları olarak yaygın olarak kullanılmasının nedenidir.
Bu eğitimde, basit bir 1 boyutlu Fabry–Pérot boşluğunu simüle etmek için Sonlu Farklar Zaman Alanı (FDTD) yöntemini kullanıyoruz. Simülasyon, bir kaynak, iki yansıtıcı bölge, bu bölgeler arasındaki bir boşluk ve optik tepkiyi kaydeden dedektör düzlemlerinden oluşur (??). Bu modeli çalıştırarak, geniş bantlı bir darbenin boşluğu nasıl uyardığını, durağan dalgaların nasıl oluştuğunu ve iletilen ve yansıyan spektrumların cihazın rezonans modlarını nasıl ortaya çıkardığını göreceksiniz.Bu eğitimde, basit bir 1 boyutlu Fabry–Pérot boşluğunu simüle etmek için Sonlu Farklar Zaman Alanı (FDTD) yöntemini kullanıyoruz. Simülasyon, bir kaynak, iki yansıtıcı bölge, bu bölgeler arasındaki bir boşluk ve optik tepkiyi kaydeden dedektör düzlemlerinden oluşur (??). Bu modeli çalıştırarak, geniş bantlı bir darbenin boşluğu nasıl uyardığını, durağan dalgaların nasıl oluştuğunu ve iletilen ve yansıyan spektrumların cihazın rezonans modlarını nasıl ortaya çıkardığını göreceksiniz.
2. Yeni bir simülasyon oluşturma2. Yeni bir simülasyon oluşturma
Yeni simülasyon penceresini açın ve FDTD örnekleri kategorisini seçin (??). Ardından Fabry–Pérot boşluk örneğini seçin (??). Bu, ??'te gösterilen ana arayüzü yükler.Yeni simülasyon penceresini açın ve FDTD örnekleri kategorisini seçin (??). Ardından Fabry–Pérot boşluk örneğini seçin (??). Bu, ??'te gösterilen ana arayüzü yükler.
Simülasyonun yüklenmesinden sonra, ana pencere ??'de gösterildiği gibi görünür. Yapı, "Cihaz yapısı" sekmesindeki 3B görünümde görüntülenir. Bu görünüm, Fabry–Pérot boşluğu simülasyonunun tüm temel bileşenlerini gösterir.Simülasyonun yüklenmesinden sonra, ana pencere ??'de gösterildiği gibi görünür. Yapı, "Cihaz yapısı" sekmesindeki 3B görünümde görüntülenir. Bu görünüm, Fabry–Pérot boşluğu simülasyonunun tüm temel bileşenlerini gösterir.
Soldaki kısımda, yeşil oklar, optik pulsun uygulandığı FDTD kaynağını temsil etmektedir. Yapının içinden geçen ince mor çizgi, FDTD ızgarasını göstermektedir. Bu örnekte, simülasyon esasen tek boyutludur, bu nedenle ızgara, boşluğun içinden geçen tek bir çizgi olarak görünmektedir.Soldaki kısımda, yeşil oklar, optik pulsun uygulandığı FDTD kaynağını temsil etmektedir. Yapının içinden geçen ince mor çizgi, FDTD ızgarasını göstermektedir. Bu örnekte, simülasyon esasen tek boyutludur, bu nedenle ızgara, boşluğun içinden geçen tek bir çizgi olarak görünmektedir.
Kaynağın hemen sağında bulunan mor düzlem, gelen ve yansıyan alanları kaydeden giriş algılayıcısını temsil eder. Yapının merkezinde, Fabry-Pérot boşluğunu oluşturan iki yansıtıcı bölge bulunur. Sağ tarafta, yeşil düzlem çıkış algılayıcısını temsil eder ve bu algılayıcı, ışığın boşluktan geçtikten sonra iletilen miktarını ölçer. Algılayıcılar, dalganın yayılımını etkilemez; sadece elektromanyetik alanın zaman içindeki değişimini kaydeder.Kaynağın hemen sağında bulunan mor düzlem, gelen ve yansıyan alanları kaydeden giriş algılayıcısını temsil eder. Yapının merkezinde, Fabry-Pérot boşluğunu oluşturan iki yansıtıcı bölge bulunur. Sağ tarafta, yeşil düzlem çıkış algılayıcısını temsil eder ve bu algılayıcı, ışığın boşluktan geçtikten sonra iletilen miktarını ölçer. Algılayıcılar, dalganın yayılımını etkilemez; sadece elektromanyetik alanın zaman içindeki değişimini kaydeder.
Şimdi, simülasyonu çalıştıracak ve ışığın yapı içerisinden nasıl geçtiğini ve boşlukla nasıl etkileşime girdiğini gözlemleyeceğiz. Işığın nasıl kısmen yansıdığını, bir kısmının boşluğa nasıl girdiğini ve aynalar arasında nasıl biriktiğini ve bu davranışın yapının her iki tarafındaki iki dedektör tarafından nasıl kaydedildiğini göreceksiniz.Şimdi, simülasyonu çalıştıracak ve ışığın yapı içerisinden nasıl geçtiğini ve boşlukla nasıl etkileşime girdiğini gözlemleyeceğiz. Işığın nasıl kısmen yansıdığını, bir kısmının boşluğa nasıl girdiğini ve aynalar arasında nasıl biriktiğini ve bu davranışın yapının her iki tarafındaki iki dedektör tarafından nasıl kaydedildiğini göreceksiniz.
3. Simülasyonu çalıştırma3. Simülasyonu çalıştırma
Simülasyonu kaydettikten ve yapıyı inceledikten sonra, hesaplamayı başlatmak için Çalıştır (▶) düğmesine tıklayın. Simülasyon çalışırken, ilerlemesini ??'de gösterilen Terminal sekmesinde izleyebilirsiniz. Burada zaman adımı, dalga boyu aralığı ve kullanılan arka uç gibi bilgiler görüntülenir. Simülasyonun başında Searching for OpenCL devices şeklinde bir ifade göreceksiniz. Bunlar, simülasyonu hızlandırmak için kullanılabilecek donanım hızlandırma cihazlarıdır. Şekilde gösterilen örnekte olduğu gibi uygun bir OpenCL cihazı bulunursa, OghmaNano bunu otomatik olarak kullanacak ve simülasyonu CPU yerine GPU üzerinde çalıştıracaktır.Simülasyonu kaydettikten ve yapıyı inceledikten sonra, hesaplamayı başlatmak için Çalıştır (▶) düğmesine tıklayın. Simülasyon çalışırken, ilerlemesini ??'de gösterilen Terminal sekmesinde izleyebilirsiniz. Burada zaman adımı, dalga boyu aralığı ve kullanılan arka uç gibi bilgiler görüntülenir. Simülasyonun başında Searching for OpenCL devices şeklinde bir ifade göreceksiniz. Bunlar, simülasyonu hızlandırmak için kullanılabilecek donanım hızlandırma cihazlarıdır. Şekilde gösterilen örnekte olduğu gibi uygun bir OpenCL cihazı bulunursa, OghmaNano bunu otomatik olarak kullanacak ve simülasyonu CPU yerine GPU üzerinde çalıştıracaktır.
Simülasyon tamamlandığında, ??'de gösterilen "Çıktı" sekmesine geçin. Burada, simülasyon sırasında oluşturulan verileri bulacaksınız. Bu eğitim için önemli çıktılar detector_0 ve detector_1'dir; bunlar, iki dedektör tarafından kaydedilen sinyalleri içerir. Ayrıca, 3B geometreyi görüntülemek için device'ü ve elektromanyetik alanların zaman içindeki değişimini görmek için snapshots/ dizinini açabilirsiniz. Bu simülasyonun çok hızlı çalıştığını fark edeceksiniz. Bir boyutlu bir problem olduğu için, tipik çalışma süreleri yalnızca birkaç saniyedir. Simülasyonun bundan çok daha uzun sürdüğünü fark ederseniz, simülasyonu hızlı bir yerel sürücüye kaydetmeyle ilgili yukarıdaki notu inceleyin.Simülasyon tamamlandığında, ??'de gösterilen "Çıktı" sekmesine geçin. Burada, simülasyon sırasında oluşturulan verileri bulacaksınız. Bu eğitim için önemli çıktılar detector_0 ve detector_1'dir; bunlar, iki dedektör tarafından kaydedilen sinyalleri içerir. Ayrıca, 3B geometreyi görüntülemek için device'ü ve elektromanyetik alanların zaman içindeki değişimini görmek için snapshots/ dizinini açabilirsiniz. Bu simülasyonun çok hızlı çalıştığını fark edeceksiniz. Bir boyutlu bir problem olduğu için, tipik çalışma süreleri yalnızca birkaç saniyedir. Simülasyonun bundan çok daha uzun sürdüğünü fark ederseniz, simülasyonu hızlı bir yerel sürücüye kaydetmeyle ilgili yukarıdaki notu inceleyin.
5. Elektrik alanın anlık görüntülerini görüntüleme5. Elektrik alanın anlık görüntülerini görüntüleme
snapshots/ çıktı dizinini (Çıktı sekmesinden) açın ve anlık görüntü görüntüleyiciyi başlatmak için çift tıklayın. Bu, simülasyon sonuçlarını zamanın bir fonksiyonu olarak görüntülemenizi sağlar. Bir veri kümesi eklemek için + düğmesine bir kez tıklayın, ardından Ey'yi seçin. Bu simülasyonda alan y yönünde uyarılıyor, bu nedenle bu bileşen dalga yayılımının en doğrudan görüntüsünü sağlar. Ardından kaydırma çubuğunu kullanarak zaman içinde ilerleyebilir ve alanın nasıl değiştiğini gözlemleyebilirsiniz. Üç örnek anlık görüntü ??–??'de gösterilmiştir.snapshots/ çıktı dizinini (Çıktı sekmesinden) açın ve anlık görüntü görüntüleyiciyi başlatmak için çift tıklayın. Bu, simülasyon sonuçlarını zamanın bir fonksiyonu olarak görüntülemenizi sağlar. Bir veri kümesi eklemek için + düğmesine bir kez tıklayın, ardından Ey'yi seçin. Bu simülasyonda alan y yönünde uyarılıyor, bu nedenle bu bileşen dalga yayılımının en doğrudan görüntüsünü sağlar. Ardından kaydırma çubuğunu kullanarak zaman içinde ilerleyebilir ve alanın nasıl değiştiğini gözlemleyebilirsiniz. Üç örnek anlık görüntü ??–??'de gösterilmiştir.
İlk aşamalarda (sol panelde), ilk geniş bantlı pulsun yapıya girdiğini görebilirsiniz. Alan hala mekânsal olarak sınırlı olup, keskin bir ön kenara sahiptir ve bu, uygulanan uyarım ile ilişkilidir. Zaman ilerledikçe (orta panelde), pulsun boşluk bölgesiyle etkileşime girdiği görülür. Dalga formu daha yapısal hale gelir ve uzayda daha geniş bir alana yayılır; bu da birden fazla frekans bileşeninin farklı fazlarda yayıldığını gösterir. Bu, yapının içinde kısmi yansıma ve girişim olduğunu gösteren bir özelliktir.İlk aşamalarda (sol panelde), ilk geniş bantlı pulsun yapıya girdiğini görebilirsiniz. Alan hala mekânsal olarak sınırlı olup, keskin bir ön kenara sahiptir ve bu, uygulanan uyarım ile ilişkilidir. Zaman ilerledikçe (orta panelde), pulsun boşluk bölgesiyle etkileşime girdiği görülür. Dalga formu daha yapısal hale gelir ve uzayda daha geniş bir alana yayılır; bu da birden fazla frekans bileşeninin farklı fazlarda yayıldığını gösterir. Bu, yapının içinde kısmi yansıma ve girişim olduğunu gösteren bir özelliktir.
Daha sonraki zamanlarda (sağdaki panelde), alan artık tek bir hareketli dalga gibi görünmüyor. Bunun yerine, farklı uzamsal frekanslara sahip dalgaların birleşimi şeklinde ortaya çıkıyor. Bu davranış, boşluğun belirli dalga boylarını seçici olarak güçlendirmesi, diğerlerinin ise yansıması veya iletilmesi nedeniyle ortaya çıkıyor. Sonuç olarak, basit bir durağan dalga yerine karmaşık bir girişim deseni oluşuyor. Şunu belirtmekte fayda var ki, simülasyon geniş bantlı bir darbeyle başlatıldığı ve zaman alanında gözlemlendiği için, boşluk rezonansı hemen temiz bir durağan dalga modu olarak görünmüyor. Bunun yerine, gözlemlediğiniz şey, boşluk koşulunu sağlayan frekans bileşenlerinin çoklu yansımalar ve girişimlerle kademeli olarak oluştuğu geçici bir rezonansa doğru evrimdir.Daha sonraki zamanlarda (sağdaki panelde), alan artık tek bir hareketli dalga gibi görünmüyor. Bunun yerine, farklı uzamsal frekanslara sahip dalgaların birleşimi şeklinde ortaya çıkıyor. Bu davranış, boşluğun belirli dalga boylarını seçici olarak güçlendirmesi, diğerlerinin ise yansıması veya iletilmesi nedeniyle ortaya çıkıyor. Sonuç olarak, basit bir durağan dalga yerine karmaşık bir girişim deseni oluşuyor. Şunu belirtmekte fayda var ki, simülasyon geniş bantlı bir darbeyle başlatıldığı ve zaman alanında gözlemlendiği için, boşluk rezonansı hemen temiz bir durağan dalga modu olarak görünmüyor. Bunun yerine, gözlemlediğiniz şey, boşluk koşulunu sağlayan frekans bileşenlerinin çoklu yansımalar ve girişimlerle kademeli olarak oluştuğu geçici bir rezonansa doğru evrimdir.
6. Dedektör çıktılarını görüntüleme6. Dedektör çıktılarını görüntüleme
"Çıktı" sekmesine geri dönün (bkz. ??). Burada, küçük CCD sensör simgeleri gibi görünen iki dedektör klasörü, Detector0 ve Detector1 göreceksiniz. Detector0, boşluğun kaynak tarafında, Detector1 ise ışığın yapıdan geçtikten sonraki uzak tarafında bulunmaktadır. Detector0'a çift tıklarsanız, ??'de gösterilen içeriği göreceksiniz. Bu dizinde lam_E.csv ve power.csv olmak üzere iki dosya bulunmaktadır. Şimdilik, dedektörden geçen gücün zamanla değişimini gösteren power.csv'ü açın. Sonuç ??'te gösterilmektedir. Bu, giriş tarafındaki dedektörde kaydedilen güç değeridir."Çıktı" sekmesine geri dönün (bkz. ??). Burada, küçük CCD sensör simgeleri gibi görünen iki dedektör klasörü, Detector0 ve Detector1 göreceksiniz. Detector0, boşluğun kaynak tarafında, Detector1 ise ışığın yapıdan geçtikten sonraki uzak tarafında bulunmaktadır. Detector0'a çift tıklarsanız, ??'de gösterilen içeriği göreceksiniz. Bu dizinde lam_E.csv ve power.csv olmak üzere iki dosya bulunmaktadır. Şimdilik, dedektörden geçen gücün zamanla değişimini gösteren power.csv'ü açın. Sonuç ??'te gösterilmektedir. Bu, giriş tarafındaki dedektörde kaydedilen güç değeridir.
Şimdi aynı işlemi Detector1 için de tekrarlayabilirsiniz. Bu klasördeki power.csv'i açmak, ??'de gösterilen sonucu verir. Bu durumda, iletilen sinyal, pulsun boşluktan geçmesi için gereken süreye karşılık gelen kısa bir gecikmeden sonra görünür. Giriş tarafındaki sinyalle karşılaştırıldığında, iletilen pulsun belirgin şekilde daha düzgün ve düzenli olduğu görülür. Bu, boşluğun öncelikle daha dar bir frekans aralığını ilettiği, diğerlerinin ise yansıdığı gerçeğini yansıtır. Sonuç olarak, çıkış sinyali, orijinal geniş bant pulsun etkili bir şekilde filtrelenmiş halidir.Şimdi aynı işlemi Detector1 için de tekrarlayabilirsiniz. Bu klasördeki power.csv'i açmak, ??'de gösterilen sonucu verir. Bu durumda, iletilen sinyal, pulsun boşluktan geçmesi için gereken süreye karşılık gelen kısa bir gecikmeden sonra görünür. Giriş tarafındaki sinyalle karşılaştırıldığında, iletilen pulsun belirgin şekilde daha düzgün ve düzenli olduğu görülür. Bu, boşluğun öncelikle daha dar bir frekans aralığını ilettiği, diğerlerinin ise yansıdığı gerçeğini yansıtır. Sonuç olarak, çıkış sinyali, orijinal geniş bant pulsun etkili bir şekilde filtrelenmiş halidir.
lam_E.csv ve power.csv dosyalarını içeren Detector0 çıktı klasörü.lam_E.csv ve power.csv dosyalarını içeren Detector0 çıktı klasörü.
Artık zaman alanındaki sinyallerden frekans alanındaki tepkiye geçebiliriz. Daha önce gösterilen sinyaller, Fourier dönüşümü uygulanarak her bir dedektörden geçen ışığın spektral içeriğini elde etmek için kullanılabilir. Frekans alanındaki veriler, hem Dedektör0 hem de Dedektör1 içindeki lam_E.csv adlı dosyada bulunabilir.Artık zaman alanındaki sinyallerden frekans alanındaki tepkiye geçebiliriz. Daha önce gösterilen sinyaller, Fourier dönüşümü uygulanarak her bir dedektörden geçen ışığın spektral içeriğini elde etmek için kullanılabilir. Frekans alanındaki veriler, hem Dedektör0 hem de Dedektör1 içindeki lam_E.csv adlı dosyada bulunabilir.
Giriş spektrumu: Giriş tarafındaki spektrum ??'de gösterilmiştir. Bu, boşluğun kaynak tarafındaki dedektörde kaydedilen spektrumdur. En belirgin özellik, yaklaşık 400 nm civarında merkezlenmiş güçlü bir tepe noktasıdır ve bu, enjekte edilen pulsun ana spektral içeriğine karşılık gelir. Bu dedektör boşluğun önüne yerleştirildiğinden, kaydedilen spektrum öncelikle gelen alanı temsil eder, ancak yapıda yansıyan ışıktan kaynaklanan küçük bir katkı da içerebilir. Ana tepe noktasından uzaklaştıkça sinyal zayıflar ve bu bölgelerdeki küçük özelliklerin aşırı yorumlanmaması gerekir.Giriş spektrumu: Giriş tarafındaki spektrum ??'de gösterilmiştir. Bu, boşluğun kaynak tarafındaki dedektörde kaydedilen spektrumdur. En belirgin özellik, yaklaşık 400 nm civarında merkezlenmiş güçlü bir tepe noktasıdır ve bu, enjekte edilen pulsun ana spektral içeriğine karşılık gelir. Bu dedektör boşluğun önüne yerleştirildiğinden, kaydedilen spektrum öncelikle gelen alanı temsil eder, ancak yapıda yansıyan ışıktan kaynaklanan küçük bir katkı da içerebilir. Ana tepe noktasından uzaklaştıkça sinyal zayıflar ve bu bölgelerdeki küçük özelliklerin aşırı yorumlanmaması gerekir.
Çıkış spektrumu: İlgili çıkış tarafı spektrumu ??'de gösterilmiştir. Giriş spektrumunda olduğu gibi, baskın özellik yaklaşık 400 nm'de bulunan güçlü bir tepe noktasıdır ve bu, sistemin birincil uyarılmasını yansıtır. Ancak, bu tepe noktasının daha uzun dalga boylu tarafında ek bir özellik görülebilir: yaklaşık 500 nm civarında daha küçük bir çıkıntı. Bu özellik, belirli dalga boylarını tercihli olarak ileten Fabry-Pérot boşluğunun tepkisinden kaynaklanır. Kaynak bu rezonansa merkezlenmediği için, boşlukla ilgili özellik yalnızca daha zayıf bir ikincil katkı olarak görünür ve baskın bir tepe noktası oluşturmaz.Çıkış spektrumu: İlgili çıkış tarafı spektrumu ??'de gösterilmiştir. Giriş spektrumunda olduğu gibi, baskın özellik yaklaşık 400 nm'de bulunan güçlü bir tepe noktasıdır ve bu, sistemin birincil uyarılmasını yansıtır. Ancak, bu tepe noktasının daha uzun dalga boylu tarafında ek bir özellik görülebilir: yaklaşık 500 nm civarında daha küçük bir çıkıntı. Bu özellik, belirli dalga boylarını tercihli olarak ileten Fabry-Pérot boşluğunun tepkisinden kaynaklanır. Kaynak bu rezonansa merkezlenmediği için, boşlukla ilgili özellik yalnızca daha zayıf bir ikincil katkı olarak görünür ve baskın bir tepe noktası oluşturmaz.
Giriş/çıkış oranı: Yukarıda gösterilen spektrumlar, esas olarak kaynağın spektral profiliyle belirlenir ve bu durum, boşluğun etkisini net bir şekilde görmek zorlaştırır. Boşluğun tepkisini daha belirgin hale getirmek için, mümkün olduğunca kaynağın spektrumunun etkisini ortadan kaldırmamız gerekir. Bunu, çıkış sinyalini giriş sinyaline bölerek, iletilen alanı gelen alana göre normalleştirerek yaparız. Güç, \(|E|^2\) ile orantılı olduğundan, bu bize yapının yaklaşık iletim fonksiyonunu verir: \(T(\lambda) = \frac{|E_{\mathrm{output}}(\lambda)|^2}{|E_{\mathrm{input}}(\lambda)|^2}\). Sonuç ??'de gösterilmiştir.Giriş/çıkış oranı: Yukarıda gösterilen spektrumlar, esas olarak kaynağın spektral profiliyle belirlenir ve bu durum, boşluğun etkisini net bir şekilde görmek zorlaştırır. Boşluğun tepkisini daha belirgin hale getirmek için, mümkün olduğunca kaynağın spektrumunun etkisini ortadan kaldırmamız gerekir. Bunu, çıkış sinyalini giriş sinyaline bölerek, iletilen alanı gelen alana göre normalleştirerek yaparız. Güç, \(|E|^2\) ile orantılı olduğundan, bu bize yapının yaklaşık iletim fonksiyonunu verir: \(T(\lambda) = \frac{|E_{\mathrm{output}}(\lambda)|^2}{|E_{\mathrm{input}}(\lambda)|^2}\). Sonuç ??'de gösterilmiştir.
Bu işlem, kaynağın etkisini tamamen ortadan kaldırmaz, ancak etkisini önemli ölçüde azaltır. Sonuç olarak, boşlukla ilişkili özellikler çok daha belirgin hale gelir. Özellikle, ham çıktı spektrumunda yalnızca zayıf bir tepe olarak görünen yaklaşık 500 nm'lik rezonans, normalleştirilmiş sonuçta belirgin şekilde artırılmıştır. Giriş sinyalinin çok küçük olduğu durumlarda, oranın büyük ve gürültülü olabileceği belirtilmelidir. Bu özellikler fiziksel rezonanslar değildir, bunun yerine küçük bir sayıya bölünmesinden kaynaklanır. Daha temiz bir iletim spektrumu elde etmek için, boşluk içermeyen ayrı bir referans simülasyonu normalizasyon için kullanılabilir, ancak burada ana etkiyi gözlemlemek için bu gerekli değildir.Bu işlem, kaynağın etkisini tamamen ortadan kaldırmaz, ancak etkisini önemli ölçüde azaltır. Sonuç olarak, boşlukla ilişkili özellikler çok daha belirgin hale gelir. Özellikle, ham çıktı spektrumunda yalnızca zayıf bir tepe olarak görünen yaklaşık 500 nm'lik rezonans, normalleştirilmiş sonuçta belirgin şekilde artırılmıştır. Giriş sinyalinin çok küçük olduğu durumlarda, oranın büyük ve gürültülü olabileceği belirtilmelidir. Bu özellikler fiziksel rezonanslar değildir, bunun yerine küçük bir sayıya bölünmesinden kaynaklanır. Daha temiz bir iletim spektrumu elde etmek için, boşluk içermeyen ayrı bir referans simülasyonu normalizasyon için kullanılabilir, ancak burada ana etkiyi gözlemlemek için bu gerekli değildir.
7. Boşluk boyutlarıyla denemeler yapmak7. Boşluk boyutlarıyla denemeler yapmak
Fabry–Pérot davranışının yapısıyla nasıl ilişkili olduğunu incelemek için, boşluk aynalarından birine sağ tıklayın ve ??'de gösterildiği gibi "Nesneyi Düzenle" seçeneğini seçin. Bu, nesne düzenleyicisini açar ve burada boşluğun geometrisi kontrol edilebilir (bkz. ??). Bu simülasyonda, boşluk, her biri 10 nm kalınlığında olan ve 250 nm'lik bir boşlukla ayrılmış iki ince ayna ile oluşturulur. OghmaNano, iki bağımsız nesne tanımlamak yerine, bir çoğaltma özelliği kullanır: önce tek bir nesne tanımlanır ve ardından seçilen bir yönde tekrarlanır. Bu durumda, ayna z ekseni boyunca çoğaltılır. Bu, "Nesne Sayısı" alanı aracılığıyla kontrol edilir ve z yönünde 2 olarak ayarlanır. Ardından, adım parametresi, nesnenin ardışık kopyaları arasındaki mesafeyi tanımlar. Burada, z yönündeki adım 260 nm olarak ayarlanmıştır. Bu değer, boşluk mesafesi ve ilk aynanın kalınlığını içerir. Her aynanın kalınlığı 10 nm olduğundan, iki ayna arasındaki fiziksel boşluk \(260 - 10 = 250\) nm'dir ve bu da boşluğun uzunluğunu belirler. Bu yapı, her iki aynanın da tek bir nesneyi düzenleyerek tutarlı bir şekilde kontrol edilmesini sağlar.Fabry–Pérot davranışının yapısıyla nasıl ilişkili olduğunu incelemek için, boşluk aynalarından birine sağ tıklayın ve ??'de gösterildiği gibi "Nesneyi Düzenle" seçeneğini seçin. Bu, nesne düzenleyicisini açar ve burada boşluğun geometrisi kontrol edilebilir (bkz. ??). Bu simülasyonda, boşluk, her biri 10 nm kalınlığında olan ve 250 nm'lik bir boşlukla ayrılmış iki ince ayna ile oluşturulur. OghmaNano, iki bağımsız nesne tanımlamak yerine, bir çoğaltma özelliği kullanır: önce tek bir nesne tanımlanır ve ardından seçilen bir yönde tekrarlanır. Bu durumda, ayna z ekseni boyunca çoğaltılır. Bu, "Nesne Sayısı" alanı aracılığıyla kontrol edilir ve z yönünde 2 olarak ayarlanır. Ardından, adım parametresi, nesnenin ardışık kopyaları arasındaki mesafeyi tanımlar. Burada, z yönündeki adım 260 nm olarak ayarlanmıştır. Bu değer, boşluk mesafesi ve ilk aynanın kalınlığını içerir. Her aynanın kalınlığı 10 nm olduğundan, iki ayna arasındaki fiziksel boşluk \(260 - 10 = 250\) nm'dir ve bu da boşluğun uzunluğunu belirler. Bu yapı, her iki aynanın da tek bir nesneyi düzenleyerek tutarlı bir şekilde kontrol edilmesini sağlar.
To change the cavity length, modify the z-step from 260 nm to 360 nm in the object editor. This increases the mirror-to-mirror spacing from 250 nm to 350 nm. After applying this change, the structure should appear as shown in ??, where the cavity region is visibly larger. The resonant wavelengths of a Fabry–Pérot cavity are determined by the round-trip phase condition, \[ 2 n L = m \lambda, \] where \(n\) is the refractive index inside the cavity, \(L\) is the cavity length, and \(m\) is an integer mode number. Rearranging this gives \[ \lambda = \frac{2 n L}{m}. \]
Orijinal yapıda, \(L = 250\) nm ve \(n \approx 1\) değerlerinde, temel mod (\(m=1\)), \[ \lambda \approx 2 \times 1 \times 250 = 500\ \text{nm}. \] noktasında ortaya çıkar. Boşluk uzunluğu \(L = 350\) nm'ye çıkarıldığında, buna karşılık gelen dalga boyu \[ \lambda \approx 2 \times 1 \times 350 = 700\ \text{nm}. \] olur. Bu, baskın boşluk rezonansında beklenen kaymadır.Orijinal yapıda, \(L = 250\) nm ve \(n \approx 1\) değerlerinde, temel mod (\(m=1\)), \[ \lambda \approx 2 \times 1 \times 250 = 500\ \text{nm}. \] noktasında ortaya çıkar. Boşluk uzunluğu \(L = 350\) nm'ye çıkarıldığında, buna karşılık gelen dalga boyu \[ \lambda \approx 2 \times 1 \times 350 = 700\ \text{nm}. \] olur. Bu, baskın boşluk rezonansında beklenen kaymadır.
Şimdi simülasyonu yeniden çalıştırın ve Dedektör 1'den elde edilen çıktı spektrumunu inceleyin. Sonuç ??'de gösterilmektedir. Gözlemlediğiniz gibi, ana boşlukla ilgili özellik yaklaşık 500 nm'den 700 nm'ye daha yakın bir değere kaymıştır; bu durum, yukarıda açıklanan basit modelle uyumludur.Şimdi simülasyonu yeniden çalıştırın ve Dedektör 1'den elde edilen çıktı spektrumunu inceleyin. Sonuç ??'de gösterilmektedir. Gözlemlediğiniz gibi, ana boşlukla ilgili özellik yaklaşık 500 nm'den 700 nm'ye daha yakın bir değere kaymıştır; bu durum, yukarıda açıklanan basit modelle uyumludur.
Ana rezonansın yanı sıra, daha zayıf olan diğer rezonans modlarının da varlığını fark edeceksiniz. Bunlar, Fabry–Pérot koşulunun daha yüksek dereceli çözümlerine karşılık gelir (\(m = 2, 3, \dots\)). Örneğin, \(m=2\) olduğunda, dalga boyu yaklaşık olarak \(\lambda = 2 n L / 2 = nL\) olur ve bu da daha kısa dalga boylu bir modu oluşturur. Uyarım geniş bantlı olduğu için, \(m\)'ün birden fazla değeri zayıf bir şekilde uyarılabilir ve bu da spektrumda çeşitli tepe noktalarına yol açar. Ancak, bu tepe noktalarının gücü, kaynak spektrumunun içeriğiyle ne kadar iyi örtüştüklerine ve aynalar aracılığıyla ne kadar verimli bir şekilde etkileşime girdiklerine bağlıdır.Ana rezonansın yanı sıra, daha zayıf olan diğer rezonans modlarının da varlığını fark edeceksiniz. Bunlar, Fabry–Pérot koşulunun daha yüksek dereceli çözümlerine karşılık gelir (\(m = 2, 3, \dots\)). Örneğin, \(m=2\) olduğunda, dalga boyu yaklaşık olarak \(\lambda = 2 n L / 2 = nL\) olur ve bu da daha kısa dalga boylu bir modu oluşturur. Uyarım geniş bantlı olduğu için, \(m\)'ün birden fazla değeri zayıf bir şekilde uyarılabilir ve bu da spektrumda çeşitli tepe noktalarına yol açar. Ancak, bu tepe noktalarının gücü, kaynak spektrumunun içeriğiyle ne kadar iyi örtüştüklerine ve aynalar aracılığıyla ne kadar verimli bir şekilde etkileşime girdiklerine bağlıdır.
9. 2 boyutlu hale getirme9. 2 boyutlu hale getirme
Şimdiye kadar, alanların yalnızca yayılma yönü boyunca değiştiği tek boyutlu bir Fabry–Pérot boşluğunu inceledik. Sonlu Farklar Zaman Alanı (FDTD) yönteminin en önemli özelliklerinden biri, doğal olarak daha yüksek boyutlara genişletilebilir olmasıdır. Bu bölümde, simülasyonu iki boyuta genişletiyoruz ve alan davranışının nasıl değiştiğini gözlemliyoruz.Şimdiye kadar, alanların yalnızca yayılma yönü boyunca değiştiği tek boyutlu bir Fabry–Pérot boşluğunu inceledik. Sonlu Farklar Zaman Alanı (FDTD) yönteminin en önemli özelliklerinden biri, doğal olarak daha yüksek boyutlara genişletilebilir olmasıdır. Bu bölümde, simülasyonu iki boyuta genişletiyoruz ve alan davranışının nasıl değiştiğini gözlemliyoruz.
Bunu yapmak için, Optik şeridini (??) açın ve optik ağ düzenleyicisini başlatın. Ağ düzenleyicisinde (??), x boyutunu etkinleştirerek simülasyonun hem x hem de z eksenlerindeki değişiklikleri hesaba katmasını sağlayın. Bu değişikliği uyguladıktan sonra, düzenleyiciyi kapatın ve simülasyonu yeniden çalıştırın.Bunu yapmak için, Optik şeridini (??) açın ve optik ağ düzenleyicisini başlatın. Ağ düzenleyicisinde (??), x boyutunu etkinleştirerek simülasyonun hem x hem de z eksenlerindeki değişiklikleri hesaba katmasını sağlayın. Bu değişikliği uyguladıktan sonra, düzenleyiciyi kapatın ve simülasyonu yeniden çalıştırın.
Ek bir mekânsal boyutun etkinleştirilmesinin hesaplama maliyetini önemli ölçüde artırdığı belirtilmelidir. Çalışma süresi, ızgara noktalarının ve alan güncellemelerinin sayısı boyutlulukla birlikte hızla arttığı için, bir büyüklük mertebesine kadar (genellikle 10 kat daha uzun) artabilir. Bu, FDTD'nin genel bir özelliğidir: fiziksel gerçekçiliğin artırılması, artan hesaplama çabası pahasına gerçekleşir.Ek bir mekânsal boyutun etkinleştirilmesinin hesaplama maliyetini önemli ölçüde artırdığı belirtilmelidir. Çalışma süresi, ızgara noktalarının ve alan güncellemelerinin sayısı boyutlulukla birlikte hızla arttığı için, bir büyüklük mertebesine kadar (genellikle 10 kat daha uzun) artabilir. Bu, FDTD'nin genel bir özelliğidir: fiziksel gerçekçiliğin artırılması, artan hesaplama çabası pahasına gerçekleşir.
Simülasyon tamamlandıktan sonra snapshots/ dizinini açın. Örnek sonuçlar ?? ve ??'de gösterilmektedir. Kaydırıcıyı kullanarak zaman içinde ilerleyebilir ve dalganın kaynaktan nasıl yayıldığını, yanal olarak nasıl genişlediğini ve dedektöre ulaşmadan önce boşlukla nasıl etkileşime girdiğini gözlemleyebilirsiniz.Simülasyon tamamlandıktan sonra snapshots/ dizinini açın. Örnek sonuçlar ?? ve ??'de gösterilmektedir. Kaydırıcıyı kullanarak zaman içinde ilerleyebilir ve dalganın kaynaktan nasıl yayıldığını, yanal olarak nasıl genişlediğini ve dedektöre ulaşmadan önce boşlukla nasıl etkileşime girdiğini gözlemleyebilirsiniz.
1 boyutlu durumun aksine, burada dalga cephesi artık düzlemsel değildir. Bunun yerine, yanal olarak yayılır ve kıvrık dalga cepheleri ile karmaşık girişim desenleri oluşturur. Bu, ışığın boşluk içinde sadece iki ayna arasında doğrudan bir yol izlemek yerine, birden fazla yoldan geçebileceği anlamına gelir. Sonuç olarak, etkili optik yol uzunluğu artık basitçe boşluğun geometrik uzunluğu değildir.1 boyutlu durumun aksine, burada dalga cephesi artık düzlemsel değildir. Bunun yerine, yanal olarak yayılır ve kıvrık dalga cepheleri ile karmaşık girişim desenleri oluşturur. Bu, ışığın boşluk içinde sadece iki ayna arasında doğrudan bir yol izlemek yerine, birden fazla yoldan geçebileceği anlamına gelir. Sonuç olarak, etkili optik yol uzunluğu artık basitçe boşluğun geometrik uzunluğu değildir.
Tek boyutlu durumda, rezonans koşulu şudur:Tek boyutlu durumda, rezonans koşulu şudur:
\(2nL = m\lambda\) \(2nL = m\lambda\)
Ancak, iki boyutlu ortamda dalga belirli bir açıyla yayılabilir. Eğer bir ışın belirli bir açıyla hareket ederse \(\theta\) normal duruma döndüğünde, yol uzunluğu şu hale gelir: Ancak, iki boyutlu ortamda dalga belirli bir açıyla yayılabilir. Eğer bir ışın belirli bir açıyla hareket ederse \(\theta\) normal duruma döndüğünde, yol uzunluğu şu hale gelir:
\(L_{\mathrm{eff}} = \frac{L}{\cos\theta}\) \(L_{\mathrm{eff}} = \frac{L}{\cos\theta}\)
ve rezonans koşulu şu şekilde değiştirilir:ve rezonans koşulu şu şekilde değiştirilir:
\(2n \frac{L}{\cos\theta} = m\lambda\) \(2n \frac{L}{\cos\theta} = m\lambda\)
Çünkü \(\cos\theta\) < 1\), the effective cavity length is larger than the physical length. This shifts the resonance to longer wavelengths, which explains why the peak in the 2D simulation appears around 600 nm basit 1 boyutlu modelin öngördüğü değerden ziyade??). Çünkü \(\cos\theta\) < 1\), the effective cavity length is larger than the physical length. This shifts the resonance to longer wavelengths, which explains why the peak in the 2D simulation appears around 600 nm basit 1 boyutlu modelin öngördüğü değerden ziyade??).
Bu, önemli bir sonucu ortaya koymaktadır: 1 boyutlu simülasyonlar temel Fabry–Pérot fiziğini yakalarken, daha yüksek boyutlu simülasyonlar açısal yayılım, kırınım ve uzamsal mod yapısı gibi ek etkiler ortaya çıkarmaktadır. Bu etkiler, ışığın nadiren sadece tek bir boyutta yayıldığı gerçek optik sistemleri anlamak için hayati öneme sahiptir.Bu, önemli bir sonucu ortaya koymaktadır: 1 boyutlu simülasyonlar temel Fabry–Pérot fiziğini yakalarken, daha yüksek boyutlu simülasyonlar açısal yayılım, kırınım ve uzamsal mod yapısı gibi ek etkiler ortaya çıkarmaktadır. Bu etkiler, ışığın nadiren sadece tek bir boyutta yayıldığı gerçek optik sistemleri anlamak için hayati öneme sahiptir.